Gülümün gözü değdi gözüme
Ben büyüdüm
Ağaçlar büyüdü, gökyüzü büyüdü
Gülümün gözü değdikçe gözüme
Yüreğim büyür aşkım büyür
Ve her defasında çatlar yeryüzü
Onun her bir gözünde
Yakamozlar var sanki
Yağmurlar ve nehirler üzerine
Gökyüzünde ki yıldızlara sebep
Onun gözleridir
Değdikçe gözüme gülümün gözü
Fırtınalar çıkar gökyüzümde
Göller deniz, denizler derya olur
Her şeye sebep odur.
Odur Rabbimin verdiği
Her bir derdin şifası, merhemi, ilacı
Onun kahverengi gözleridir
Toprağa rengini veren
O isterse ancak
Çiçeklerini açar, nehirlerini akıtır bu gönlüm
O isterse gökyüzüm mavidir, yeryüzüm yeşil
Şenol Yagınlı
23.09.2014
Hepsi
,
Şiirlerim2
/ Tarih:
23.9.14
Ey gönlüm,
En ufak kıvılcımda dünyaları yakan sen misin?
Sen misin, denizleri aşan, göğün karanlıklarında saklanan?
Her darbede yine kendine çevirdiğin bu ruh, bu azamet, bu varoluş,
Senin mi yoksa benim mi?
Kaybolduğun, yorulduğun yetmez mi? Bu azap, bu ızdırap sana mı yoksa bana mı?
Yakamoz ışıklarının altında dehlizlerde dolanan,
Su versem kaçan, ateşi uzatsam koşan, sen misin?
Nereye gitsem peşimden gelen, yokluğunda kaybolduğum, varlığıyla hüzünlendiğim,
Ufak nar tanelerinin arasında ki zar, gece doğan güneş, kışın açan çiçek sen misin?
Hem bilirsin sen kim vurduysa, kim acıttıysa bu canı dönüşler sanadır,
Sanadır, en olunmaz boşluklarda sığındığım limanın en tenha yeri,
Sendedir, bilinmezler aleminin keşfedilmemiş altından kemeri.
Nereye gitsem, nereden kovulsam gecenin en tenhasında,
Sabırla yoğurursun acıdan keskin yulaftan ekmekleri,
Bir lokma ekmek, bir kaç nar tanesi, belki bir bardakta su
Yanındayken kovulmuşların cennetindeyim, ya uzaktayken ...
Ey gönlüm kayboldum, yoruldum, bataklığa düştü kelimelerim,
Süzdüm aklımdan geçen her türlü eksiklikleri,
Ben süzdükçe döküldü, tükendi, haraba düştü aklımdakiler.
Kaçtım, sokak lambaları takıldı peşime,
Saklandım, içime sindim, nefesimi kestim, durdum kanıma girdin.
Sen bilirsin kimedir doğrular, yanlışlar, bana da öğreten sen misin?
Açılan kapıların kolları var, saracak, belimi kıracak.
Yanlış bir kapı çalmışım, yanlış bir kapı açılmış ardına kadar.
Sendedir, tüm bilinmezlerin, tüm yok oluşların sırları,
Sendedir, toprağın güneşle konuşması
Sendedir, kelimelerin kifayetsiz kafiyeleri,
Ey gönlüm, göster tekrardan o güzel yüzünü,
Fırtınalar kopsun yeniden, boş kağıtların gölgesinde
Ey gönlüm,
Ben hep buradayım, kaybolmuşlar arenasında, en ücra köşelerde...
Şenol Yağınlı
19.04.2014 Pazar
